[ 329 ] [ غنى تاشكندى ] [ زندهء 1013 ق / 1604 م ] غنى ، از خواجه‌زاده‌هاى صاحب‌كمال ولايت تاشكند است . چندگاهى در محلّهء حضرت قطب الابرار خواجهء احرار - قدّس سرّه - متوطّن بود . درويش‌صفت بندهء اين خاك درند و حالا كه شهور سنهء ثلاث و عشر و الف است ، چنان مسموع شد كه در ولايت بلخ بر مسند ارشاد متمكّن بوده و خلق را به راه راست دلالت مىنموده . طبع خوب و سخنان مرغوب دارد . تاريخ وفات حضرت خواجه ده‌بيدى - قدّس سرّه - را « شيخ با كمال » يافته بود و اين مطلع از گفتار لطيف اوست . « 1 » [ « 330 » ] غريبى هروى [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] غريبى هروى ، مردى فاضل بود و در فنّ سياق ماهر مىنمود و چندگاهى مشرّف

--> ( 1 ) . در اصل مطلع نوشته نشده [ ج ] . ( 330 ) . غريبى هروى كه بعدها تخلص خود را مجلسى هروى قرار داد ، گويا نامش محمد بوده است : ترجمهء مجالس النفايس ، ص 154 ؛ قاموس الاعلام سامى ، 6 / 4170 ؛ ريحانة الادب ، 3 / 463 ؛ نگارستان سخن ، ص 90 ؛ صبح گلشن ، ص 365 ؛ تذكرهء روز روشن ، ص 609 ؛ صحف ابراهيم ، برگ 295 ( ش 278 ) ؛ رياض الشعراء والهء داغستانى ، برگ 363 ؛ الذريعه ، 9 / 3 / 787 ، 788 ، 966 ؛ فرهنگ سخنوران ، 2 / 802 ؛ تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 347 .